Ścieżką Teatru i Filmu - Projekt Powązki

Idź do spisu treści

Menu główne:

Ścieżką Teatru i Filmu

Spacery

 
 


 

NA

 

Nina Andrycz (ur. 11 listopada 1912 w Brześciu Litewskim; zm. 31 stycznia 2014 w Warszawie) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, recytatorka oraz poetka i pisarka. Absolwentka warszawskiego Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej (1934). Aktorka warszawskiego Teatru Polskiego (od 1935 do 2004. W dramatach klasycznych i romantycznych odtwórczyni głównych ról, m.in.: Solange w Lecie w Nohant (1935), Lukrecji Borgii w sztuce Cezar i człowiek (1937), Szimeny w Cydzie Corneille'a (1948), tytułowej w Marii Stuart w dramacie Słowackiego (1958), Elżbiety w Don Carlosie Schillera (1960), Królowej Małgorzaty w Ryszardzie III Shakespeare'a (1993), Starej w Krzesłach Ionesco (1995), Klary Zachanassian w spektaklu Wizyta starszej pani Dürrenmatta (1998). [Wydała tomiki poezji To teatr (1983), Róża dla nikogo (1989) oraz kryptobiograficznej powieści My rozdwojeni (1992), w której opisała drastyczne początki swojej kariery. W 2013 roku ukazała się jej książka pt. Patrzę i wspominam. Pogrzeb Niny Andrycz odbył się 10 lutego 2014 na Starych Powązkach.

IK

 

Irena Kwiatkowska-Kielska (ur. 17 września 1912 w Warszawie, zm. 3 marca 2011 w Konstancinie-Jeziornie) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, artystka kabaretowa. Absolwentka IX LO im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie. W 1935 ukończyła studia na Wydziale Aktorskim Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej, pod kierunkiem m.in. Aleksandra Zelwerowicza. Zadebiutowała w teatrze Cyrulik Warszawski, gdzie została zaproszona przez Fryderyka Jarossy'ego. Do wybuchu wojny grała w teatrach Powszechnym w Warszawie, Nowym w Poznaniu i Polskim w Katowicach. Zagrała ponad sto ról teatralnych, 20 filmowych i telewizyjnych (m.in. jako matka Pawła w Wojnie Domowej, kobieta pracująca w Czterdziestolatku). Występowała w Kabarecie Dudek oraz Kabarecie Starszych Panów. Przez niemal 65 lat współpracowała z Polskim Radiem. Polskie Radio nagrodziło ją Złotym i Diamentowym Mikrofonem oraz Wielkim Splendorem. Irena Kwiatkowska pochowana została na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.


 


Andrzej Łapicki
1924-2012

dorobek artystyczny
Pamiętamy
Andrzej Łapicki - kinopolska.pl

Andrzej łapicki -(ur. 11 listopada 1924 w Rydze, zm. 21 lipca 2012 w Warszawie) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny, profesor i rektor Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, poseł na Sejm X kadencji. Uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, które ukończył w ramach tajnego nauczania w 1942. Studiował następnie w konspiracyjnym Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. W 1945 debiutował w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi (jako Kuba w Weselu Stanisława Wyspiańskiego), od 1949 był związany z teatrami warszawskimi – Współczesnym (1949–1964, 1966–1972), Dramatycznym (1964–1966, 1982–1983), Narodowym (1972–1981), Polskim (1983). W 1957 debiutował w Teatrze Dramatycznym jako reżyser (w Uśmiechu Giocondy Aldousa Huxleya). W latach 1995–1999 zajmował stanowisko dyrektora artystycznego Teatru Polskiego w Warszawie. Od 1953 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie jako profesor nadzwyczajny. Zagrał ponad 200 ról teatralnych, filmowych i telewizyjnych, m.in. w filmach Andrzeja Wajdy i Tadeusza Konwickiego. Reżyserował ponad 100 przedstawień teatralnych i telewizyjnych. Prochy artysty spoczęły w grobowcu rodzinnym na Starych Powązkach.

KK

 


Krzysztof Kieślowski
1941-1996

dorobek artystyczny
dokument filmowy z 1994r.

Krzysztof Kieślowski-(ur. 27 czerwca 1941 w Warszawie, zm. 13 marca 1996 ) – polski reżyser i scenarzysta filmowy. Studiował reżyserię filmową w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi . Debiutował w telewizji filmem dokumentalnym "Zdjęcie" (1969). Przez pewien czas pracował w Wytwórni Filmów Dokumentalnych. Od 1974 członek Zespołu Filmowego "Tor". Współpracował z telewizją realizując dla niej filmy dokumentalne i fabularne oraz widowiska teatralne (m. in. "Dwoje na huśtawce" - 1977). Jako reżyser teatralny wystawił m. in. własną sztukę pt. "Życiorys" w Teatrze Starym w Krakowie w 1978 r. Od 1971 roku należał do Stowarzyszenia Filmowców Polskich, w którym w latach 1978-81 pełnił funkcję wiceprezesa. Za swoją twórczość filmową otrzymał dziesiątki nagród i wyróżnień, był laureatem "Felixa" - nagrody Europejskiej Akademii Filmowej. Wykładał reżyserię i scenopisarstwo na uczelniach w Katowicach (1979-82), Berlinie Zachodnim (1984), Helsinkach (1988) oraz w Szwajcarii (1985, 1988, 1992) i Łodzi (1993-96). W 1990 roku został honorowym członkiem Brytyjskiego Instytutu Filmowego za "wybitny twórczy wkład do kultury ruchomego obrazu". W 1995 został członkiem Akademii Filmowej w USA.

W grudniu 2000 senat Uniwersytetu Śląskiego nadał jego imię Wydziałowi Radia i Telewizji tego uniwersytetu. Został pochowany 19 marca 1996 roku na warszawskim cmentarzu na Powązkach.


GH

 


Gustaw Holoubek
1923-2008

nadzieja sięga poza kres
Karol Wojtyła
czyta Gustaw Holoubek

Gustaw Teofil Holoubek (ur. 21 kwietnia 1923 w Krakowie, zm. 6 marca 2008 w Warszawie) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser i dyrektor teatrów, pedagog, prezes Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru i Filmu, członek Polskiej Akademii Umiejętności, poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji, senator I kadencji. Po wojnie, w 1947 ukończył studia w krakowskim Państwowym Studiu Dramatycznym (przekształconym później w Państwową Wyższą Szkołę Teatralną). Wcześniej uczęszczał do I Liceum Ogólnokształcącego im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie. Zagrał w prawie stu przedstawieniach Teatru Telewizji, współpracując z wieloma polskimi reżyserami. Jako reżyser przeniósł na ekran Teatru Telewizji m.in. Fantazego (1971) i Kordiana Juliusza Słowackiego (1980), Hamleta Williama Szekspira (1974). Był wykładowcą Akademii Teatralnej w Warszawie. Przez wiele lat pełnił funkcję dyrektora Teatru Dramatycznego w Warszawie. W filmie zadebiutował rolą Feliksa Dzierżyńskiego w Żołnierzu zwycięstwa (1953). Łącznie zagrał ok. 50 ról.

 
 

 

 
 

 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego