Ścieżką Polityków - Projekt Powązki

Idź do spisu treści

Menu główne:

Ścieżką Polityków

Spacery

 
 


 

GD

 


Gustaw Dobrucki
1873-1943

Gustaw Dobrucki 1873–1943; lekarz chirurg; w latach 1914–1918 komendant szpitala polowego armii austro-węgierskiej na froncie rumuńskim i włoskim; do 1922 dyrektor szpitala w Stanisławowie; do 1927 starosta w Stanisławowie; naczelny lekarz Pocztowej Kasy Oszczędności, Senator w latach 1922–1927. Wybrany został z listy PSL "Wyzwolenie", jednak w trakcie kadencji znalazł się wśród założycieli Klubu Pracy. Od 9 stycznia 1927 do 27 czerwca 1928 był ministrem wyznań religijnych i oświecenia publicznego w rządzie Józefa Piłsudskiego. Jako minister wprowadził m.in. obowiązek nauczania języka białoruskiego w gimnazjach na terenach zamieszkanych w większości przez Białorusinów. Od 1928 mieszkał w Warszawie, gdzie prowadził prywatną praktykę lekarską. Gustaw Dobrucki zmarł 12 czerwca 1943 i został pochowany na warszawskich Powązkach.

AK

 


Alfons Walenty Kuhn
1878-1944

Alfons Walenty Kühn (ur. 14 lutego 1878 w Przejmach w powiecie przasnyskim, zm. 27 stycznia 1944 w Warszawie) – polski inżynier, działacz państwowy II Rzeczypospolitej, poseł na Sejm III kadencji, minister komunikacji kilku rządów RP. Absolwent politechniki w Darmstadt, od 1903 pracował w magistracie warszawskim. Wykładowca w Wyższej Szkole Handlowej. Od 1918 dyrektor Tramwajów i Autobusów m. Warszawy (miejskie przedsiębiorstwo komunikacyjne). W 1920 komisarz transportowy Rady Obrony Stolicy. W latach 1928–1932 minister komunikacji w kolejnych gabinetach rządowych, w 1932 równocześnie minister robót publicznych. W latach 1930–1934 poseł na Sejm RP z listy BBWR.W latach 1934–1942 zarządca, a następnie dyrektor naczelny Elektrowni Warszawskiej. Działacz Stowarzyszenia Elektryków Polskich, członek Państwowej Rady Elektrycznej, prezes Związku Przedsiębiorstw Tramwajowych i Kolei Dojazdowych w Polsce. Zmarł 27 stycznia 1944 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

AS

 


Andrzej Stelmachowski
1925-2009

Andrzej Stelmachowski (ur. 28 stycznia 1925 w Poznaniu, zm. 6 kwietnia 2009 w Warszawie[ – polski prawnik i polityk, nauczyciel akademicki, profesor nauk prawnych, marszałek Senatu I kadencji w latach 1989–1991, minister edukacji narodowej w rządzie Jana Olszewskiego, doradca prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego ds. Polonii. Kawaler Orderu Orła Białego. Studia prawnicze ukończył w 1947 na Uniwersytecie Poznańskim, na tej uczelni uzyskał stopień naukowy doktora. Od 1962 był profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego, od 1969 profesorem Uniwersytetu Warszawskiego. Wykładał także na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego i Uniwersytecie w Białymstoku. W 1973 uzyskał tytuł naukowy profesora. Był członkiem Polskiej Akademii Nauk. W okresie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej. W 1980 był doradcą Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej, a następnie m.in. doradcą NSZZ "Solidarność" RI. W 1989 został senatorem I kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego, objął stanowisko marszałka Senatu. W rządzie Jana Olszewskiego pełnił funkcję ministra edukacji narodowej (1991–1992). W lutym 2007 został doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. Polonii.Od lutego 1990 do 11 maja 2008 był prezesem Stowarzyszenia "Wspólnota Polska" w Warszawie. Został odznaczony Order Orła Białego ,Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

IN

 


Izabela Jurga-Nowacka
1950-2010

Izabela Walentyna Jaruga-Nowacka (ur. 23 sierpnia 1950 w Gdańsku, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polska polityk, posłanka na Sejm II, IV, V i VI kadencji, była przewodnicząca Unii Pracy i Unii Lewicy, wicepremier w rządach Marka Belki. Absolwentka XXVIII Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Kochanowskiego w Warszawie[1]. Ukończyła studia etnograficzne na Uniwersytecie Warszawskim, później pracowała w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego (1974–1976) i Polskiej Akademii Nauk (Instytut Krajów Socjalistycznych, 1976–1986). W 1993 z listy Unii Pracy została posłanką II kadencji. Pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Postępu Technicznego. Do Sejmu ponownie została wybrana w 2001. 29 listopada 2001 została sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w rządzie Leszka Millera, miesiąc później objęła stanowisko Pełnomocnika Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn. Była członkinią komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w 2005. W wyborach do Sejmu w tym samym roku po raz trzeci została posłanką, kandydując z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W grudniu 2005 wystąpiła z Unii Lewicy. Do końca życia pozostała osobą bezpartyjną. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty uzyskała mandat poselski, kandydując z listy koalicji Lewica i Demokraci. Od 22 kwietnia 2008 zasiadała w klubie Lewica. 16 kwietnia 2010 została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Odrodzenia Polski. Zginęła w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku 10 kwietnia 2010, została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

 
 

 

 
 

 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego